Kendi yüzüne bakamamanın nedameti

Hep boğulurdum yazamadığımda bu kere öyle değilmiş... Kendine akıtması da iyi oluyor içindekileri kendi bendine ve kendisince... Hem insan yazmazken daha dürüst daha öznel imiş bu aralar kendime yazıyorum ,sırf bu yüzden yazınsal dünyaya uzaklığım açıklamalarından sonra yazıma geçeyim. Ytirilen bir kaç kelimemden en birincisi "vefa" kendime vefam yok bir kere kime ne vefasından bahsedeyim ... Yerini bilemediğim ve zamanından çok sonra verebildiğim "karar" En çoklarından olmak kaydıyla kendime söylenmiş uçurtma kuyruklu yalanlarım var (Laf şekilli olsun diye kasmadım sahiden ilk böylesi geldi aklıma) Yakın zamanda artmış olan bu yalanlarımın ortasında, şimdi çok pişman olduğum ateşlere itelemişimde kendimi; yanmadan kurtulmuşum buna daha çok üzülür olmuşum. Ne için ,cevapsız Yitirdiklerime değermiydi ey içimdeki ikircikli hummalı kendim sorusuna cevap aramaya, yani kendime bunu sormaya cesaretim bile yok ... Birileri sorarsa en fazla susarım... Hiç kendine bakacak yüzü kalmamak diye bir hal duymamıştım, şimdi o benim... Ağır laf biliyorum ancak başka ifadesini bulamadım ben Kendime bakacak yüzüm yok !