Sen bilemezsin ama bil işte !

Sen kente adım atmaya gör neler yürür peşin sıra, sen göremezsin belki ama görünenin ardına düşenler bilir ve anlarlar kıymetini...

Sen bilemezsin belki yerini ama bilenler bilir sen bir yürüsen istanbulda ardın sıra martılar kalkacak yürümeye ve seyre dalacak gibi gelir insanlar bana neden mi böyle sınırsız hesapsız görünürsün bana, anlasana...

Hani bir çilek hani bir parşömen parçası bile anlıyorsa sevdalanmaktan kainatın kurucusu da koymuşsa kalp denilen latifeyi vücuda geriye ne kalır ki sevmekten başka ...

Neyi anlatsam sana çıkıyorsa benim suçum değildir yazılanlar, okuyana dert anlatmak değildir meramım yalnızca ve yalnızca yeni anladığımı sunmaktır, bildirmektir senden yana aşktan yana heyacanımı umarsızca ...

Neden sınırsız gibi, hesapsız gibi herşey biliyorsun değilmi sevgili, anlıyorsun değil mi gözünü kör eden şeyin ne olduğunu insanın, yaptıramayacağını insana yaptıranın Aşk oldugunu tartışmıştım çokça zamandır aşk da neymiş diyenlere inat. Modern zamanlar ne kadar hoyratsa gerçek aşklar da o denli uzaktı moderniteden ama vardı işte buradaydı, yok diyenler yakalayamayanlar ya da korkaklardı...

Kimseyi suçlar da kendimi aklar değilim ama sevdamın kıymetini geç bilebildim, olsun yine de hazmedebildim.Bütün aşklar büyüktür ancak görmeden yeşereni hasretle yoğrulup özlemle kavrulanı en yakıcı olanıymış bunu iyi belledim ve öğrendim ...

Demiş idim bir zamanlar saçının telini sunmasan bana ne değişir diye değişmiyor hiçbirşey ,gelişiyormuş aksine, özlenen saçın teli değil sevgilinin gül cemali imiş hatta onu bulamazsak hayaliyle yetinmek hayalen seyre dalmak imiş ..

Divan şiirinden fırlayıp gelen cümlelerim var sana ama o çağda değiliz,ferhatça şirince bağırasım var aslında ya önemli olan bağırmadan da sesini nazikçe duyurabilmekmiş..

Şimdi biliyorum okuyorsun ya ve biliyorum duyuyorsun ya dahasına ne hacet varsın kimse beni anlamasın sen biliyorsun ya bulunamaz bundan büyük nimet ...