Anneciğime

Annecim ben minikken sen de pek büyük değildin

Çoğu kere oyunlarda benimle birlikteydin

Çarpışan arabaları paylaşamayışımızdaydı zevkimiz

Ve neden sonra yine sarılışımdaydı ahengimiz.

 

Uyanırdım sen uyuyamazken arada

Sırtımı sıvazlar uyuturdun  ya zorla

Ağladığını görürdüm biraz az yesem

Süzülürdün beni üzgün görsen .

 

Yıllar geçti nelerimiz değişti

Kimi zaman uzun yollar araya girdi

Pek özledim,göremedim de

Anladım,sensin ilk aşkım ömrüme

 

Yalnız kaldım ağladım

En sonunda yine sana sarıldım

Her hüznümün başı sensin sonu sen

Sen ne ömür şeysin ey güzel annem!

 

Şanslıyım arkadaşımsın,dostumsun,sırdaşım

Sertliğin pek nadirdir,her an yanımdasın

Kıymet bilemem, ödeyemem yine de

Senelerce sırtımda gezdirsem de

 

Genç yaşında sarmış vücudunu hastalık

Ne üzülürüm buna yapamam bir kolaylık

Anlamaya çalışmaktır tek elimden geleni

Ne olur Canım ANNECİM bırakma bizleri

 

Anlatmaya çalışmak nafile

Analardır çeken çileyi sessizce

Ben çok kırdımsa da o hep unuttu

Yüreğinin en güzel yeriyle avuttu

 

Ey güzel annem hala uzaktasın

Hasretindeyim her an göz yaşımdasın

İstenmeden ayrılınca pek zor yasın

Dinecek elbet, saracağım seni

Güzel günlerimiz pek yakın.

 

Annesinin yanında olanlar bilin kıymetini

Gençlik heyecanıyla asiliğe vermeyin günleri

Uzaktaki evlattan sözlerdir bunlar

Samimiyim: Annedir en son kalan